Nightwatching, parels en 2014

Het zijn de kleine dingen die 't hem doen.
Een paar dagen geleden liep ik voor het eerst op de vrije markt in een oud en verlaten fabriekscomplex in Nijmegen. Ik was koud binnen en had nog nauwelijks kans gezien me te vergapen aan allerlei frutsels en kitsch wat her en der uitgestald stond en op de kramen lag of ik zag de dvd liggen. De afbeelding ervan straalde me als het ware tegemoet.
Ik was niet op zoek, maar vond hem toevallig wel. De film van Peter Greenaway "Nightwatching" is een parel en die parel was voor mij.
Het is een bijzonder intrigerende film. Over Rembrandt en het hele gedoe rondom het schilderen van de Nachtwacht, een schot uit een musket en allerlei intriges en ego's.
Rembrandt, zijn kunst en de Amsterdamse sfeer. Die sfeer is iets wat me al jaren mateloos boeit. Wanneer ik door Amsterdam loop kan ik het ruiken, proeven en voelen. Daar kan ik me intens gelukkig voelen.
Persoonlijk ben ik een liefhebber van Rembrandt's zelfportretten. Nooit lukte het een schilder om zichzelf zo enorm te analyseren, tot op het bod te doorgronden wie hij nu eigenlijk was en dat weer te geven in prachtig schilderwerk.

Dus ik had geluk. En het koste me maar twee euro. Een buitenkansje en een leuk prijsje. En wie het kleine niet eert is het grote niet weert.

Het is ook grappig om over "geluk hebben" te lezen. Afgelopen week zag een Amerikaanse taxichauffeur op de achterbank van zijn auto een tas met daarin 300.00 dollar staan. Vergeten door een klant die het geld had gewonnen met gokken in een casino. De taxichauffeur bracht het geld keurig terug, dat vond hij de normaalste zaak van de wereld. Kijk, daar heb ik nu respect voor.
Of dat bericht van die Britse pastoor die voor 400 euro een schilderij kocht wat hoogstwaarschijnlijk een echte van Dyck lijkt te zijn. Geschatte waarde een half miljoen euro.
Grappig is ook het bericht dat op twee verschillende plaatsen, tijdens twee verschillende kerstdiners in het Zeeuwse Yerseke op kerstavond tijdens het eten van oesters twee parels zijn gevonden.
Geluk hebben zit 'm in grote en kleine dingen. Ik ben al kinderlijk gelukkig met een mooie dvd van twee euro.

Het is bijna zover, 2014 staat te trappelen op de stoep om van start te gaan.
Ik wens jullie allemaal een héél fijn, inspirerend, gezond, lief en liefdevol, rijk en gelukkig nieuw jaar.

Fijne dag en "Hou je veilig."

Vuurwerkbommen, twitterende haaien en een slakkengangetje

"De wereld draait door." Nog altijd vind ik het een leuk programma en met een goed gevonden titel. En volgens mij slaat die titel op dit moment de spijker op z'n kop.
Terwijl ik dit stukje schrijf lees ik op het internet dat twee-derde van onze bevolking voor de afschaffing van het vuurwerk is. Bij mij in de buurt knallen de vuurwerkbommen. Ja, vuurwerk omwille van een feest en het markeren van een turningpoint in onze telling van maanden en dagen kun je het onderhand niet meer noemen. Het lijkt nu vooral te gaan om groter en harder te kunnen knallen, te laten exploderen. Een soort van wie er verder kan piesen of ik heb een grotere dan jij.
Misschien zou een rondleiding in een land waar de bommen om je oren vliegen soelaas bieden aan de afstekers om eens wakker te worden en zich te realiseren wat ze nu eigenlijk veroorzaken?

Ik las ook iets over twitterende haaien. Je gelooft het niet? Haaien met een ingebouwde zender die automatisch een tweet versturen zodra die bijters te dicht aan de kust zwemmen. Daarmee zou het gevaar voor zwemmers worden gereduceerd. Lijkt mij een goed plan. En twitteren op het strand heb ik ook wel eens gedaan, is best grappig.

De jongeren zijn massaal Facebook beu aan het worden. Veel ouders willen vriendjes met hen zijn terwijl zij het gevoel hebben dat ze in de gaten worden gehouden, bekeken. Een jongere heeft vooral ruimte nodig voor een zelfstandige ontplooiing en ontwikkeling. Maar ja hoe geef je die veilige ruimte in deze drukke en jachtige en soms onzekere tijd? Misschien wordt het weer eens tijd voor een gezellig ouderwets kopje thee?

En dan de digitale dokter, die breekt door. Terwijl de eerste gipsvlucht in Nederland arriveert met aan boord enkele ongeluksvogels en brokkenmakers, kwam dit bericht in de ether. Er is nu eHealth.
Het schijnt dat je via eHealth gewoon met een arts een videogesprek kunt gaan hebben over allerlei zaken en problemen. Je kunt ook zelf informatie inwinnen via onlinehulpprogramm's of  gaan appen. Dit allemaal om kosten te besparen. Experts zeggen dat het een vogelvlucht zal gaan nemen en voorspellen een gouden toekomst.
Mij lijkt het wel leuk om eindelijk eens met mijn huisarts te kunnen appen. Ik heb nog wel wat met haar te te bekletsen.

Wat hebben we nog meer? Negenjarige Almira uit ons eigen Nijmegen heeft het programma "Holland's got talent" gewonnen en mag naar Las Vegas om daar op te treden. Super gedaan en wat een stem voor zo'n meisje. Ik hoop echt dat ze daar in the City of Angels géén slechte grappen gaan maken over tulpen, windmolens of klompen.

En dan de Paus. Het schijnt dat hij vier maal zoveel publiek trekt dan zijn afstandelijke voorganger en dat de kerken weer méér bezoekers trekken. En hij heeft iets. Maar ik blijf een ongelovige.
Hij bindt mensen aan zich door de dingen die hij doet, zegt en zijn eenvoudige uitstraling. Staat dichter bij de mens. Misschien hebben veel doelloze, ronddwalende zielen wel een goed voorbeeld nodig. Een leider, een herder. Let op mijn woorden, deze man gaat 2014 véél kleur geven.

"Duizend bommen en granaten..." riep Kapitein Haddock met regelmaat in Kuifje.
Het is nu stil. Zeven uur in de ochtend en stilte voor de storm. En de wereld? Die draait ondertussen gewoon met dezelfde snelheid door.
Vandaag ga ik zelf maar met een slakkengangetje op pad...

Fijne Zondag.

Kliekjes, de Koning en een (kerst) halo

Fotografie Mart van Zwam 

Vandaag is het kliekjesdag. Waarschijnlijk zijn er in diverse koelkasten wel restjes te vinden van de afgelopen kerstdiners. Persoonlijk hou
ik ook wel van kliekjes. Het is héérlijk om een verrassende maaltijd te maken die uit verschillende, al dan niet opgewarmde, overblijfsels bestaat.
Het leuke van elk kliekje is ook dat je niet alleen telkens iets anders proeft, maar de herinnering aan het
tafelmoment er als vanzelf bij krijgt. Het lijkt een beetje een soort van menselijk herkauwen zonder dat het al eerder gegeten is. En ondertussen mijmer en geniet je nog even na.

Ik las vanochtend dat er in Engeland gemopperd wordt over de in alle openheid gedragen bontjas van de Koningin. Het is een oude jas die er nog mooi genoeg uitziet om te dragen en het is natuurlijk een zonde om zomaar weg te gooien of niet meer aan te trekken. Wat moet je anders met zo'n jas dan af en toe afdragen?
Tijdens haar kersttoespraak riep ze op tot reflectie.

Hare Queen is wel een stoere en sterke tante. Ik kan me herinneren dat ze ooit, toen ze nog wat jonger was, werd gefilmd terwijl ze op haar landgoed in een flinke plas water met haar landrover stil kwam te staan. Het ding deed het opeens niet meer. Ze reed zelf, geen lijfwacht of chauffeur te zien.
Ze stapte uit haar imposante four-wheel car en droeg warempel gewone laarzen zoals u en ik ook in de kast of schuur hebben staan. Ze belde met haar mobiel. Maar niet naar de Engelse ANWB maar zocht contact met haar opzichter. De goeie man zat ondertussen in de keuken met een kopje Royal Tea geduldig op haar te wachten. De Queen op dat moment in haar natuurlijke element en habitat.

En onze, nog een beetje kers(t)verse Koning? Hij sprak rustig en mooi tijdens zijn allereerste kersttoespraak. Saamhorigheid. Ik vond dat mooi bedacht en gezegd. We horen tenslotte als mensen bij elkaar en moeten het met elkaar doen en rooien. laten we er samen iets moois van maken en elkaar waar het kan helpen.
Ik ga ervoor.

Hij deed het mooi in het beeld van die huiselijke setting. Achter Willem-Alexander hingen drie geschilderde portretten van zijn dochters. Hij zat strak in het pak, ietsje van onderen gefilmd voor de nodige statuur en positie en droeg een (actieve) rode stropdas. De klok boven op de met groen behangen schouw met daaronder een knapperende haardvuur stond op twaalf uur en niet op vijf voor twaalf. Aan alles was gedacht. Chapeau voor de beeldenmakers en stylist(en).
Wat ik persoonlijk miste in het beeld was Maxima. Maxima geeft kleur, glans en aan onze Koning een halo.
Onze eigen Evita van de lage landen, haar licht is onbetaalbaar.

Fijne kliekjesdag en veel halo.

Laatste boodschappen, de kerstman en hij geloofd in mij

Fotografie Mart van Zwam

Gisteren liep ik al neuriënd en op mijn dooie akkertje nog eventjes naar de supermarkt. Het was een geruststellende gedachte dat ik nog maar twéé dingen nodig had voor de Kerstdagen. Aardappels en rozemarijn. Ik voelde me behoorlijk opgelucht en dat terwijl ik toch helemaal niet zo'n kerststresstype ben.

De straten en het trottoir waren alweer bezaaid met takken en takjes uit de bomen. De storm had zijn werk goed gedaan. Het is een kwestie van uitdunnen, de natuur doet haar werk en de gemeentereiniging de rest. Wat overblijft aan de bomen zijn de takken met hun uitlopers die stevig vast zitten. Een soort survival of the fittest.

In de supermarkt was de grootste stress voel- en ook zichtbaar verdwenen. De laatste kopers, die net als ik nog iets vergeten waren, pakten nog even de boodschappen die ze nodig hadden. Vakkenvullers waren, met Mariah Carrey op de achtergrond die met grote uithalen zong over wat ze het liefste had voor de kerst, volop aan het werk. De schappen waren behoorlijk leeg. Ook daar was er storm geweest, een menselijke koopstorm.
De schappen moesten weer worden gevuld. Alles weer klaar voor na de Kerstdagen. Ik stelde me allerlei huizen voor met een leeg gegeten koelkast en ruimte in de keukenkastjes.
Op. Leeggegeten.

En terwijl ik met twee volle tassen richting huis liep (de verleiding had me in haar macht gekregen want ik had toch eigenlijk nog maar twee dingen nodig?), passeerde ik een bushalte met een poster van Coca Cola aan de wand. Een kerstman in een rood pak. Witte baard en haren, gezonde blos op de wangen en een stevige buik met een zwarte riem eromheen, sprak me toe. De kerstman geloofd in mij stond er te lezen. Ik voelde een lichte opluchting. Hij geloofd in mij.
Een mooi gebaar van Santa. Maar het geloof in mezelf dat zit wel goed. Maar toch bedankt.

Een straat verderop hoorde ik André weer in mijn hoofd galmen. Het woordje hij was vervangen door het lieve woordje zij.

Ik wens iedereen een héle fijne en liefdevolle kerst.

Meer liefde, een blik en nog méér liefde

Fotografie Mart van Zwam

Overal in Nijmegen is het te lezen. Meer liefde. Sinds een tijd, ik weet niet eens meer wanneer ik de boodschap voor het eerst zag, is iemand bezig heel Nijmegen liefdevol te beschrijven.
In het centrum, allerlei wijken en ook in mijn buurtje.
Wie er zo actief bezig is, dat is nog steeds een raadsel. En langzamerhand blijven er weinig plekjes over waar je de tekst niet tegenkomt.
Alsof wij mensen eraan herinnerd moeten worden? Is dat wat de graffitiartiest wil? Komen wij liefde tekort?

Gisteren stonden ze voor me in de lange kerst-rij bij de supermarkt. Een man en een vrouw, beiden ergens in de vijftig. Allebei Iets te zwaar gebouwd en in warme kleding gestoken. Zij had keurig geverfd rood haar om het grijs te verdoezelen, hij had nog een restant van een weelderige bos en een keurig geknipt kort snorretje. Ze droegen beiden ene bril.
Zo op het oog gewone mensen. Gemiddeld, niet opvallend, doorsnee en er degelijk uitziend.
Samen hadden ze ook een keurige rolverdeling. Zij was het boodschappen doen zeer waarschijnlijk gewend. Kordaat, krachtig en praktisch. Hij deed zijn best zal ik maar zeggen.
Gewoon op Zaterdag samen de boodschappen doen. En héél misschien ging hij s'middags de auto wassen en zat zij even later met een kopje thee al klaar. Een mooi en keurig beeld.
Maar er was één ogenblik en dat duurde een paar seconden. Ik zag het. Zij keek met een blik naar hem waar de liefde vanaf spatte en kreeg een prachtige blik terug.
Ik zag het en genoot met volle teugen.

Vanochtend las ik een ontroerend bericht over liefde. Een 94 jarige vrouw wachtte op de luchthaven van Los Angeles op de overblijfselen van wat eens haar man was. Hij was gesneuveld in de Koreaanse oorlog en pas een tijd geleden alsnog geïdentificeerd.
63 jaar had ze op hem gewacht. En nooit, ondanks allerlei aansporingen, was ze hertrouwd. Uiteindelijk waren ze weer herenigd.
Wat een liefde. Ik proef een boek, toneelstuk, een film.

De liefde. Er is al veel over gezegd, geschreven en verbeeld. Maar nooit genoeg.
De bron kent geen bodem.

Ik wens je een liefdevolle dag.

Knuffel, Kerst en Klein

Fotografie Mart van Zwam

"Je moet ook beter opletten", zei de moeder op bestraffende toon tegen haar zoontje.

Ze had even daarvoor de knuffel uit een lege boodschappenwagen gevist. Aan haar linkerhand droeg ze twee stevige draagtassen met diverse kerstinkopen.
Ach jochie, dacht ik. Je was hem bijna vergeten. Thuis en zonder knuffel zou dat tranen opleveren, uren van verdriet en misschien wanhopige ouders. Maar gelukkig kwam het goed.

De stem van de vrouw en haar bestraffende toon klonken hard en scherp. Als je het mij vraagt? Teveel stress. Nog even met z'n allen doorbijten, het is bijna Kerst. Dan kunnen we met een gerust hart gaan genieten. Of niet?

De gedachte aan het kerstdiner, eventuele familieperikelen, nog nooit eerder gebruikte kookrecepten, sociale verplichtingen. Het lijkt voor veel mensen ieder jaar weer een heel gedoe te zijn. En de stress jaagt en vibreert door de lucht.

S'lands grootste grootgrutter probeert ons een mooie, bijna therapeutische boodschap mee te geven. geen Kerst-mis maar Kerst-lukt. Dat noem ik nu eens een positieve boodschap, alle lof voor zoveel opbeurende woorden. Als dat tussen de oren van mensen gaat zitten komt het misschien wel helemaal goed dit jaar.

Ondertussen laat Poetin allerlei mensen vrij vanwege een amnestieregeling. Waarschijnlijk zijn de meesten nog niet voor Kerstmis thuis om aan het diner aan te schuiven, maar ze komen in ieder geval vrij. En dat is het belangrijkste. En ondertussen plakte meneer Wilders nog even een uitdagende sticker op z'n deur. Dat kon nog net even voor de Kerst-reces van de tweede kamer. Hij wilde zo graag een statement maken en een boodschap uit dragen. Tja, als dat maar niet teveel tussen de oren van mensen gaat zitten.

En terwijl ik deze tekst schrijf op mijn laptop, hoor ik mooie woorden uit mijn speakers. "Have yourself a merry little Christmas." Prachtig gezongen en met een mooie boodschap
Laten we het maar klein houden, dat scheelt in ieder geval een heleboel stress.

Fijn weekend.

Een wolk, beroemd en exceptioneel zijn

Fotografie Mart van Zwam

Terwijl ik zo mijn fotoarchief aan het doorspitten en aan het archiveren ben kwam ik deze foto tegen. Een wolk, maar dan wel een bijzondere. Anders dan andere,speciaal.
Een mooi gevormde wolk. Gevormd door, ja door wat eigenlijk? Omstandigheden in de lucht, de atmosfeer?
Of had deze wolk het al vanaf haar bestaan in zich om een bijzondere wolk te worden?

Een paar dagen geleden las ik een uitspraak over "Onze Kromo" Ik hou wel van Kromo, onze Ranomi Kromowidjojo. What's in a name en een mooi voorbeeld van "the girl next door". Gewoon en toch ook bijzonder. Goedlachs en professioneel.
Iemand had het vroeger toen ze nog een klein zwemmend meisje was al gezien. Let maar op, dat wordt een hele grote. Dat was in ieder geval in de krant te lezen.

Maar hoe wordt je nu eigenlijk beroemd? Als je iets kunt wat andere mensen niet kunnen? Of omdat je iets vreselijks doet, iets stoms of exceptioneel?

Stiekem heb ik wel iets met beroemd zijn. Het is bij mij iets van een "guilty pleasure gedachte". Ik zeg wel eens gekscherend dat als er ooit een foto van mij komt te hangen in een museum dat ik dan klaar ben. Dan kan mijn camera aan de wilgen. Maar ik voorspel nu al dat wanneer dat gebeurt ik er dan wel tien wil. Dus ik vrees dat van dat voornemen niets terecht komt. Een mens wil altijd beter, meer en sneller. Kijk maar naar onze Kromo. Op elkaar afgestemde ingrediënten moeten er natuurlijk wel zijn. Natuurlijk talent, passie, doorzettingsvermogen, discipline. Maar ook er gewoon zin in hebben.

Beter dan beroemd worden is natuurlijk groot worden. Boven jezelf uitstijgen als een bijzondere wolk. Ik kick een beetje op plekken waar de groten der aarde ooit hebben geleefd, vertoefd, gewerkt of zijn begraven.
Bijvoorbeeld het huis van Anne Frank of het graf van Oscar Wilde. De plek waar Monet stond te schilderen, het huis waar Rembrandt zijn kunst maakte. Of de plaats waar Jean d'Arc in brand werd gestoken. Nog maar negentien was ze op dat moment, een zwart geblakerde bladzijde uit onze mensengeschiedenis.
Een andere plek die ik ooit heb bezocht en me nog goed herinner was de werkkamer van Charles Dickens. Daar stond zijn schrijftafel, een bijna magische werkplek. Daar schreef hij al staande zijn boeken,verschillende ervan zijn tot op de dag van vandaag klassiekers.
Een pelgrim ben ik niet, begrijp me niet verkeerd. Ik ga niet op zoek naar die plekken. Ook ben ik geen wellustige toerist die zo nodig moet om maar te kunnen vertellen dat ie daar is geweest. Maar als ik toevallig in de buurt ben dan wil ik wel graag even de plek ervaren en voelen.

Bijzonder en exceptioneel. Volgens mij kun je dat niet worden maar is het gewoon de bedoeling. En zijn we dat allemaal wel een beetje.

Fijne dag.

Vanzelfsprekend, integriteit en een pilsje

Fotografie Mart van Zwam

Volgens mij is het aan een groot aantal beelden om voor zich te spreken. Die beelden hebben een niet hoorbare en geluidloze stem, maar wel klank en klankkleur.
Dus over het hiernaast getoonde beeld hoef ik niks te schrijven of te zeggen, punt.
Maar geloof me op mijn woord, ik moet me wel inhouden. Het liefst zou ik me laten gaan en met passie lyrisch uitweiden over dit en dat. Maar nee, ik zal me inhouden en het beeld voor zich laten spreken.

Ik weet niet of jullie dat ook wel eens overkomt, maar regelmatig hoor ik mezelf zeggen: "Ja, dat beeld roept iets bij me op". Kennelijk heeft het dan toch op dat moment een stem? Bijzonder aan een beeld is dat het ook mijn stemming in meer of mindere mate kan veranderen.

Gisteren moest ik, na het aanhoren van een aantal politici, denken aan het woord vanzelfsprekend. Het item ging over integriteit, erecode en een commissie.
Het lijkt mij vanzelfsprekend dat je niet de opbrengst van de daklozenkrant in je zak steekt, niet met drank op achter het stuur zit, pensioenpremie betaalt of niet teveel declareert.
Maar ook: dat je rommel niet op straat gooit, een poging doet niet al te hard te rijden, stopt voor een rood stoplicht of anderen niet onnodig kwetst.
Als dat laatste gebeurt is het trouwens heel natuurlijk en normaal dat je dan je, welgemeende, excuses maakt. Dat spreekt voor zich.    

Ach een mens is ook een mens. Niet alles is zo vanzelfsprekend. Soms moet je beter of met meer aandacht luisteren om iets goed te kunnen horen en het dan op de juiste waarde te schatten.
Een mens is ook maar een mens en daardoor is er genoeg leven in de brouwerij.
Opeens krijg ik na het schrijven van het woord brouwerij als niet bierdrinker, ik ben meer een wijnman, wel zin in een pilsje. Het blijft bijzonder wat ook woorden kunnen veroorzaken.

Vanzelfsprekend is ook de stem van je geweten.

Ik wens je een fijne dag, dat is voor mij zonneklaar.

Witte kerst, sneeuw en genieten is een luxe

Fotografie Mart van Zwam

Ik weet niet hoe jullie erover denken, maar ik verlang wel naar een flink pak sneeuw.
Onder het genot van een zelfgemaakt kopje warme chocolademelk, een mens kan soms snel tevreden zijn, kwam dat gevoel en die hang naar sneeuw opeens sterk opzetten.
Waarschijnlijk komt dat door de naderende kerst. Kerst is pas echt kerst als er het een witte kerst is toch? Of zoals mijn moeder vaak opmerkte dat de boerenkool pas echt lekker is als de vorst eroverheen is gegaan.
Waarschijnlijk heeft die hang en drang naar een witte Kerst te maken met het "I am dreaming off a white Christmas" lied. Die aloude evergreen zit gewoon verankerd in mijn persoonlijke systeem en innerlijke jukebox.
Ooit is dat zaadje daar gepland en elk jaar groeit het maar gestaag door.

En aangezien ik van fotograferen hou levert een wit landschap me ook nog eens mooie beelden op. Het is gewoon een genot om erop uit te gaan, te wandelen in de nog verse en maagdelijke sneeuw en te horen hoe het onder mijn voeten kraakt. Met gehandschoende en toch koude vingers proberen het knopje van het toestel in te drukken kan lastig zijn, maar is nog wel te doen. Eén keer in mijn fotografische leven lukte me dat niet omdat mijn camera was vastgevroren. Dat was wel even schrikken maar gelukkig met de camera onder mijn jas en met behulp van mijn lichaamswarmte kwam het weer goed. Geen gelede schade en eenmaal ontdooit weer klaar voor een volgende actie.

Het heerlijke na een wandeling in en door de sneeuw is het thuiskomen. De sneeuw afkloppen, alles wat gedroogd moet worden te droge hangen. De verwarming hoger zetten en dan een beker warme chocomel en het liefst nog met een flinke dot slagroom erop. Een mens kan eigenlijk snel tevreden zijn als ie er oog voor heeft toch? Genieten is een belangrijk onderdeel van levenskunst.

Maar genieten is eigenlijk ook een soort van luxe. Je kunt dat volgens mij pas echt wanneer de rest in orde is.
Je zult op dit moment maar in een tentenkamp in Syrië leven omdat het niet anders kan. Je bent weggevlucht van huis en haard omdat het daar niet meer veilig was. Ik zag gisteren weer de beelden van vrouwen kinderen en mannen in de sneeuw. Bijna 6,5 miljoen mensen zijn op de vlucht in hun eigen land, bijna de helft ervan is kind.

En ik? Ik verlang naar een beetje sneeuw voor een mooie foto. Genieten lijkt me toch een vorm van luxe.

Fijne Zondag.

Vrijdag de dertiende, Mary Poppins en "Hou je veilig..."

Ik zal je dan toch voor alle zekerheid maar even waarschuwen? Vandaag is het vrijdag de dertiende.
Typisch dat we er toch even bewust van worden op zo'n dag, gelovig of niet.
Ach het zal wat. Zelf ben ik daar niet zo vatbaar voor. Ik zal nooit op zo'n dag binnenblijven of extra voorzichtig zijn. Ook heb ik geen enkele moeite of last van ladders of zwarte katten. Afkloppen? Daar doe ik ook niet aan.
Waar alle ophef rondom die combinatie van dag en getal vandaan komt weten de geleerden en geschiedkundigen ook niet met zekerheid te vertellen. Sommigen houden het op de dag dat de heksen samen kwamen en anderen zeggen weer dat het met de tempeliers of Jezus te maken had.

Het zal wel. Vandaag is het gewoon vrijdag en de dertiende. Niks raars aan...toch? Of toch wel?
Nog héél even nadenken en ik breng mezelf nog aan het twijfelen.
Ik las, op zoek naar de mogelijke oorsprong van dit bijgeloof, een stukje tekst over een therapeut die gespecialiseerd is in irrationele angsten. Hij gaat ervan uit dat als je het woord Paraskevidekatriafobie uit kunt spreken dat je dan bent genezen. Ik weet het niet hoor, eerst zien en dan geloven.
Zelf ben ik meer van Supercalifragilisticexpialidocious, dat tovert altijd een glimlach op mijn gezicht en ogenblikkelijk begin ik dan de muziek erbij te zingen of te neuriën.

Ondertussen lees ik een stukje in de krant over die lieve oude Koningin van Engeland. Het schijnt dat ze ooit haar leden van de bewaking via email heeft gewaarschuwd dat ze met hun tengels van de nootjes af moeten blijven. Her en der schijnen er in het paleis (koninklijke) bakjes te staan met nootjes, amandelen enz.
Grappige oud dametje is die Queen toch. Maar als moeder? Wanneer wordt haar zoon nu eindelijk eens Koning? Een mooi Nederlands voorbeeld heeft ze dit jaar toch gehad?

Vandaag geen gedoe met katten, ladders. en andere soorten bijgeloof. Het is gewoon vrijdag, niks bijzonders. Of toch wel?
Ik besluit toch maar binnen te blijven vandaag. Niet dat ik bijgelovig ben, maar ik ga me gewoon in alle onschuld vermaken met Mary Poppins in de dvd-speler. In gedachten kan ik dan veilig over Trafalgar Square slenteren, me vergapen aan de Big Ben en een bezoek brengen aan die prachtige St.Paul.
En aan mijn lieve dochter die in Londen woont.

Fijn weekend en "Hou je veilig..."