Wijsheid, mededogen en knuffels

Fotografie Mart van Zwam

"Er is wijsheid en mededogen en die twee horen tezamen als de twee vleugels van een vogel".
Een gezegde uit het Mahayana boedhisme.

Daar kunnen we denk ik weer iets mee de komende decemberweken. Het mooie van diepzinnige uitspraken of quotes's? Wij gewone stervelingen kunnen er een héél fijn en diep gevoel van krijgen en het is ook nog eens heerlijk voedsel voor geest en hart.

Maar ja, wat doe je als de woorden zijn weggeëbd en hun klanken zijn verwaaid in de wind?
Komen we dan in beweging en gaan we weer snel over tot de orde van de dag of gaan we met de woorden aan de slag?  Het lezen of luisteren naar dit soort mooie uitspraken is fijn en leerzaam maar geeft misschien ook wel verantwoordelijkheid om ermee aan het werk te gaan. Zonder actie in welke vorm dan ook worden mooie woorden tot holle frasen.

Gisteren was er een bijzondere herdenking in Zuid-Afrika. Er werden handen geschud, zoenen ontvangen en gegeven, knuffels uitgewisseld. En natuurlijk werden er veel mooie en bijzondere woorden gesproken. Woorden die passend waren bij een bijzondere man.

Een van de meest mooie momenten was wel het schudden van de handen van Obama en Castro. Ai, daar werd even een brug geslagen na zo'n enorme lange tijd van....Ja van wat eigenlijk?
Zouden ze als vertegenwoordigers van hun land nog weten waar die ruzie nou eigenlijk over ging? Of hebben ze allebei, voordat ze elkaar zagen, nog snel even de geschiedenisboeken er op nageslagen?
Soms hebben mensen gedoe en ruzie, maar zijn ze een beetje vergeten waarover het nu ook alweer ging. Ik weet het niet zeker, maar misschien kan dat bij landen ook wel gebeuren.
Madiba zou het wel weten denk ik. Jammer dat we hem nu niets meer kunnen vragen.

Binnenkort is het Kerstmis en dan is er voor een kort, of hopelijk wat langer moment in de hele wereld rust, (tijdelijke) wapenstilstand en vrede. Ik verheug me erop en steek nog maar eens een paar kaarsen aan.
En verder? Folkert van der G. gaat binnenkort met proefverlof. Het is een test of hij buiten de gevangenismuren straks zijn leven kan gaan leven. Ik hou, een beetje, mijn hart vast en hoop vurig dat er niemand straks ondoordachte en domme dingen in zijn hoofd haalt.

"Er is wijsheid en mededogen en die twee horen tezamen als de twee vleugels van een vogel".
Mooi he?
Aan de slag.

Fijne dag.

Drijfveer, maandagochtend en benieuwd zijn

Fotografie Mart van Zwam

"Atmosphere is my style" zei de beroemde schilder William Turner over zijn werk.
Stijl? Tja, ik weet niet of ik een stijl heb van fotograferen. Maakt mij eigenlijk ook niet zo veel uit.
Ik heb wel een drijfveer, dat is wel zeker, die voel ik elke dag.
Drijfveer; ook weer zo'n mooi woord om te gebruiken. Het zou een mooi item zijn om eens rond te vragen aan mensen die ik ken. Wat is jouw drijfveer? Of met andere woorden; wat brengt jou überhaupt in beweging om je bed uit te stappen en de dingen te doen die je doet?
Of misschien moet doen? Ai, het woordje moet is een lastige, zeker op een koude maandagochtend in December.

Ambitie kan bijvoorbeeld een mooie drijfveer zijn, of geld, dat is  is ook een leuke en zeker ook gewoon praktisch. Tenslotte moet er ook brood op de plank.
Of misschien is de drijfveer wel een behoefte aan erkenning en aandacht. Of wil je misschien iets nalaten aan de wereld?
Maar het kan natuurlijk ook een stuk simpeler en meer aards. Wanneer ik vandaag door mijn buurtje wandel en aan een willekeurige buurvrouw zou vragen wat haar drijfveer is om de ramen te lappen, dan kan ik wel eens een antwoord krijgen in de trant van "Die moeten toch schoon of niet soms."

Mijn drijfveer? Ik ben gevoelsmatig gewoon benieuwd. Dat zet me in beweging en zorgt ervoor dat ik in actie kom en ook blijf. Ik ben benieuwd naar de wereld, hoe de dingen werken en de wereld zich ontwikkeld. Benieuwd naar mensen, wie ze zijn en waarom ze de dingen doen die ze doen.
En dat benieuwd zijn levert me sóms een sfeervolle en bijzondere foto op. De zachtheid in beeld gebracht. Nee, het zijn geen lakens op een bed of een andere soort stof, maar een detail van een blad van een plant.

Mocht ik je vandaag tegenkomen dan zal ik je vragen wat jouw drijfveer is, ik ben benieuwd naar je antwoord.

Fijne dag.

Professor, deeltjes en cellen

Fotografie Mart van Zwam

"U bent een kolonie van samenwerkende cellen." Direct na deze uitspraak bemerkte ik dat ik even aan mijn arm voelde. Wat een vreemd idee, ik ben een kolonie van allemaal cellen die iets doen en in beweging zijn.

Onze meest beroemde Professor, Robert Dijkgraaf, was weer een keer op t.v. en legde uit hoe het nu zit en wat ze weten over de kleinste deeltjes die wij mensen tot nu toe kennen.
Heerlijk, ik luisterde met volle overgave en genot naar deze man. Hij legt het zo makkelijk en in voor mij begrijpbare taal uit. Simpel, helder en beeldend. Dat kan ik tenminste volgen.
Nee, wis-, natuur- en scheikunde waren nooit mijn favoriete vakken. Niet echt mijn dingen.
Volgens mij mis ik daarvoor iets in mijn kolonie, of is er op een bepaald vlak geen optimale samenwerking.

"Space, the final frontier" ik hoor het Capatain James T. Kirk (let op de T. die gaf hem in de hardop uitgesproken naam iets extra's) nog zeggen. Als jongen genoot ik van het begin van elke aflevering van Star Track. Het klonk zo mooi, zo mysterieus en Space was zó groot. En natuurlijk was er altijd wel wat te beleven. Soms een of andere kwaadwillende en onverklaarbare energievorm of een zoveelste ontmoeting met vreemd uitgedoste buitenaardse wezens.

De foto die je bovenin ziet heb ik ooit gemaakt met mijn camera en een goed macro-objectief. In werkelijkheid zijn de regendruppels amper een paar millimeter groot. Of klein. En nee, helaas, het is niet "Space, the final..." maar gewoon het ongewassen glas van mijn keukendeur.

De wetenschap, een mooi iets en er blijven nog zoveel vragen onbeantwoord.
Terwijl ik me aan het klaarmaken was voor de nacht en mijn tanden poetste vroeg ik mijn spiegelbeeld of ik nu mijn cellen aan het kietelen was. Tja, zo ben ik, gewoon vragen hoe en wat.
Ook dacht ik aan die slimme Professor. Hoe zou hij zijn vrouw een compliment geven? Zegt hij dan op sommige momenten: "Schat je bent een prachtige kolonie van samenwerkende cellen?"
Ach, wie weet...

Fijn weekend.

Nelson Mandela, grenzen en gelijkheid

Fotografie Mart van Zwam

Wij mensen hebben iets met grenzen. Overal zie je ze, al dan niet zichtbaar, aanwezig.
Gisterenavond kwam uiteindelijk het droevige nieuws. Nelson Mandela was overleden.
Een moment om bij stil te staan.
En dan even dansen als Nelson.

Nelson Mandela had een persoonlijke grens, tot hier en niet verder. En hij was een man met visie, het moet anders, beter.
Zijn cel op Robbeneiland was klein, koud en kaal. In gevangenschap ging hij door met protesteren. Er was in zijn land geen gelijkheid. "Zij" waren anders. En werden ook als zodanig behandeld.

Tot hier en niet verder. We moeten de grenzen sluiten voor de Bulgaren en de Roemenen. 80 procent van de Nederlanders schijnt dat, volgens de laatste peilingen, te vinden.
"Wie onze tradities niet eert, is ons land niet weert" las ik gisteren op Facebook. Op zich niet zo'n harde uitspraak, maar misschien wel een signaal wat een deel van "onze" bevolking vind. Je past je maar aan, tot hier en niet verder. En van ons feestje blijf je af.
De angst voor die ander heeft ons in de greep en zet ons mensen in een zelf gebouwde gevangenis achter de tralies.

Over een aantal jaren start de mens activiteiten op de maan. Uiteindelijk bouwen we daar ook een hotel en het toerisme komt langzaamaan op gang. De vraag word als vanzelf gecreëerd. Want wie wil er nu niet een keer op de maan zijn geweest? Lijkt mij super.
En vanaf de Maan gaan we op een gegeven moment wel een keer naar Mars. Ik zie het helemaal voor me en nog gebeuren ook. Maar van wie zijn die planeten dan eigenlijk? Hoe gaan we dat bepalen en eventueel eerlijk verdelen? Wie krijgt uiteindelijk het grootste stuk van de taart?

"I had a dream" waren de woorden van dominee King.
Liberté, égalité et fraternité, een prachtige drie-eenheid uit Frankrijk.

En ondertussen zie ik Nelson dansen, toe maar...laat je gaan.

Fijne dag

Afscheid, ouderwets en toiletpapier

Fotografie Mart van Zwam

Dingen komen en dingen gaan. Ach het zijn tenslotte maar dingen, nietwaar?
Het volgende "slachtoffer" wat aan de beurt is, dat zijn de borden met het gele papier erin op de treinstations. Op de borden kun je altijd zo gemakkelijk en snel kijken hoe laat een trein vertrekt. Of, wanneer je weer eens een trein had gemist, hoe laat hij had moeten vertrekken!

Ik kan me nog goed herinneren dat ik in mijn treintijd, dat waren zeg maar de jaren dat ik een ov-kaart tot mijn beschikking had, vaak op die borden moest kijken. Ik reisde voor mijn werk, veel met de trein. Lange dagen, een koud, winderig en verlaten perron, een rokerscoupé, smerige koffie, de opkomst van de eerste games, ik was nog niet per mobiel bereikbaar en Patricia Paaij als snoepje van de maand in de playboy.
En veel boeken gelezen, héél veel boeken want ik werkte, in mijn vorig leven, in de boekhandel.

En mensen gezien en ontmoet, veel mensen. En ook veel landschappen ervaren, dorpsgezichten opgesnoven, cultuurverschillen geproefd en grote steden bezocht. En iedere dag weer de rit van en naar huis.
Nog héél even doorschrijven en ik pink niet alleen een traantje weg maar schrei zakdoeken vol.

Terug naar het heden. De gele borden gaan dus verdwijnen. Er is een andere aanduiding voor in de plaats gekomen en veruit de meeste reizigers kijken toch al op hun mobiel, al dan niet met gebruik van een of andere handige app. De gele borden schijnen trouwens straks voor een tientje (euro's) aan liefhebbers te worden verkocht.
Lijkt me wel een investering waard toch? Over een jaar of wat worden er waarschijnlijk hogere bedragen voor gevraagd. Nostalgie, hunkeren en smachten naar toen heeft tenslotte zijn prijs.

Dingen komen en gaan. Dat is ook een wetmatigheid. Mensen zijn in ontwikkeling en hebben daar ook behoefte aan. Nieuwe dingen uitvinden, ontwikkelen en in de wereld plaatsen.
Zo zijn wij, zo doen wij.
Of de ontwikkelingen goed zijn? Een waardeoordeel kun je geloof ik niet snel vellen. Dat zal de tijd ons leren. En die staat al op een tegeltje...

Ouderwets: achterhaald, antiek, archaïsch, belegen, conservatief, conventioneel, gedateerd, ingeworteld, nostalgisch, oubollig, oud, oudmodisch, pruikerig, square, uit de mode, uit de tijd, van vroeger, verouderd.

Ben ik toch blij dat ik nooit ouderwets wordt. Gewoon jong van hart blijven (tot nu toe lukt het nog).

Fijne dag