Wijsheid, mededogen en knuffels

Fotografie Mart van Zwam

"Er is wijsheid en mededogen en die twee horen tezamen als de twee vleugels van een vogel".
Een gezegde uit het Mahayana boedhisme.

Daar kunnen we denk ik weer iets mee de komende decemberweken. Het mooie van diepzinnige uitspraken of quotes's? Wij gewone stervelingen kunnen er een héél fijn en diep gevoel van krijgen en het is ook nog eens heerlijk voedsel voor geest en hart.

Maar ja, wat doe je als de woorden zijn weggeëbd en hun klanken zijn verwaaid in de wind?
Komen we dan in beweging en gaan we weer snel over tot de orde van de dag of gaan we met de woorden aan de slag?  Het lezen of luisteren naar dit soort mooie uitspraken is fijn en leerzaam maar geeft misschien ook wel verantwoordelijkheid om ermee aan het werk te gaan. Zonder actie in welke vorm dan ook worden mooie woorden tot holle frasen.

Gisteren was er een bijzondere herdenking in Zuid-Afrika. Er werden handen geschud, zoenen ontvangen en gegeven, knuffels uitgewisseld. En natuurlijk werden er veel mooie en bijzondere woorden gesproken. Woorden die passend waren bij een bijzondere man.

Een van de meest mooie momenten was wel het schudden van de handen van Obama en Castro. Ai, daar werd even een brug geslagen na zo'n enorme lange tijd van....Ja van wat eigenlijk?
Zouden ze als vertegenwoordigers van hun land nog weten waar die ruzie nou eigenlijk over ging? Of hebben ze allebei, voordat ze elkaar zagen, nog snel even de geschiedenisboeken er op nageslagen?
Soms hebben mensen gedoe en ruzie, maar zijn ze een beetje vergeten waarover het nu ook alweer ging. Ik weet het niet zeker, maar misschien kan dat bij landen ook wel gebeuren.
Madiba zou het wel weten denk ik. Jammer dat we hem nu niets meer kunnen vragen.

Binnenkort is het Kerstmis en dan is er voor een kort, of hopelijk wat langer moment in de hele wereld rust, (tijdelijke) wapenstilstand en vrede. Ik verheug me erop en steek nog maar eens een paar kaarsen aan.
En verder? Folkert van der G. gaat binnenkort met proefverlof. Het is een test of hij buiten de gevangenismuren straks zijn leven kan gaan leven. Ik hou, een beetje, mijn hart vast en hoop vurig dat er niemand straks ondoordachte en domme dingen in zijn hoofd haalt.

"Er is wijsheid en mededogen en die twee horen tezamen als de twee vleugels van een vogel".
Mooi he?
Aan de slag.

Fijne dag.

Drijfveer, maandagochtend en benieuwd zijn

Fotografie Mart van Zwam

"Atmosphere is my style" zei de beroemde schilder William Turner over zijn werk.
Stijl? Tja, ik weet niet of ik een stijl heb van fotograferen. Maakt mij eigenlijk ook niet zo veel uit.
Ik heb wel een drijfveer, dat is wel zeker, die voel ik elke dag.
Drijfveer; ook weer zo'n mooi woord om te gebruiken. Het zou een mooi item zijn om eens rond te vragen aan mensen die ik ken. Wat is jouw drijfveer? Of met andere woorden; wat brengt jou überhaupt in beweging om je bed uit te stappen en de dingen te doen die je doet?
Of misschien moet doen? Ai, het woordje moet is een lastige, zeker op een koude maandagochtend in December.

Ambitie kan bijvoorbeeld een mooie drijfveer zijn, of geld, dat is  is ook een leuke en zeker ook gewoon praktisch. Tenslotte moet er ook brood op de plank.
Of misschien is de drijfveer wel een behoefte aan erkenning en aandacht. Of wil je misschien iets nalaten aan de wereld?
Maar het kan natuurlijk ook een stuk simpeler en meer aards. Wanneer ik vandaag door mijn buurtje wandel en aan een willekeurige buurvrouw zou vragen wat haar drijfveer is om de ramen te lappen, dan kan ik wel eens een antwoord krijgen in de trant van "Die moeten toch schoon of niet soms."

Mijn drijfveer? Ik ben gevoelsmatig gewoon benieuwd. Dat zet me in beweging en zorgt ervoor dat ik in actie kom en ook blijf. Ik ben benieuwd naar de wereld, hoe de dingen werken en de wereld zich ontwikkeld. Benieuwd naar mensen, wie ze zijn en waarom ze de dingen doen die ze doen.
En dat benieuwd zijn levert me sóms een sfeervolle en bijzondere foto op. De zachtheid in beeld gebracht. Nee, het zijn geen lakens op een bed of een andere soort stof, maar een detail van een blad van een plant.

Mocht ik je vandaag tegenkomen dan zal ik je vragen wat jouw drijfveer is, ik ben benieuwd naar je antwoord.

Fijne dag.

Professor, deeltjes en cellen

Fotografie Mart van Zwam

"U bent een kolonie van samenwerkende cellen." Direct na deze uitspraak bemerkte ik dat ik even aan mijn arm voelde. Wat een vreemd idee, ik ben een kolonie van allemaal cellen die iets doen en in beweging zijn.

Onze meest beroemde Professor, Robert Dijkgraaf, was weer een keer op t.v. en legde uit hoe het nu zit en wat ze weten over de kleinste deeltjes die wij mensen tot nu toe kennen.
Heerlijk, ik luisterde met volle overgave en genot naar deze man. Hij legt het zo makkelijk en in voor mij begrijpbare taal uit. Simpel, helder en beeldend. Dat kan ik tenminste volgen.
Nee, wis-, natuur- en scheikunde waren nooit mijn favoriete vakken. Niet echt mijn dingen.
Volgens mij mis ik daarvoor iets in mijn kolonie, of is er op een bepaald vlak geen optimale samenwerking.

"Space, the final frontier" ik hoor het Capatain James T. Kirk (let op de T. die gaf hem in de hardop uitgesproken naam iets extra's) nog zeggen. Als jongen genoot ik van het begin van elke aflevering van Star Track. Het klonk zo mooi, zo mysterieus en Space was zó groot. En natuurlijk was er altijd wel wat te beleven. Soms een of andere kwaadwillende en onverklaarbare energievorm of een zoveelste ontmoeting met vreemd uitgedoste buitenaardse wezens.

De foto die je bovenin ziet heb ik ooit gemaakt met mijn camera en een goed macro-objectief. In werkelijkheid zijn de regendruppels amper een paar millimeter groot. Of klein. En nee, helaas, het is niet "Space, the final..." maar gewoon het ongewassen glas van mijn keukendeur.

De wetenschap, een mooi iets en er blijven nog zoveel vragen onbeantwoord.
Terwijl ik me aan het klaarmaken was voor de nacht en mijn tanden poetste vroeg ik mijn spiegelbeeld of ik nu mijn cellen aan het kietelen was. Tja, zo ben ik, gewoon vragen hoe en wat.
Ook dacht ik aan die slimme Professor. Hoe zou hij zijn vrouw een compliment geven? Zegt hij dan op sommige momenten: "Schat je bent een prachtige kolonie van samenwerkende cellen?"
Ach, wie weet...

Fijn weekend.