John Wayne, inspiratie en dé blik

Terwijl ik aan het speuren was naar een volgende quote om op mijn blog te publiceren kwam ik John tegen.
Ach ja, John Wayne. Ultieme Cowboy. Held, onverschrokken. Sterk en slim. Type ruwe bolster met blanke pit. Een beetje onhandig in zijn omgang met vrouwen. Tenminste zo het over op het witte doek.
Maar snel met z'n revolver en een scherpschutter met z'n winchester. Voor mij als jongen op dat moment in mijn leven het belangrijkste.

De middagen gevuld met zwart-wit en later beelden in kleur op de televisie waren niet te tellen.
Als jongen hoorde ik hem alleen maar in het Duits praten en dacht écht dat dat zijn stem was. Werd ik toch een beetje voor de gek gehouden door dat nagesynchroniseer op de Duitse zenders.
Diep in mijn hart heb ik ze dat geloof ik nooit helemaal vergeven.

John Wayne in "Stagecoach", 1939. Regie van een werkelijk superieure John Ford. De film is een absolute must voor beeldenmakers, fotografen, een classic. Camerastandpunten, spectaculaire effecten en actie. Schilderachtig licht, zie foto. Een must en een lust voor het oog.
John Wayne speelde in die film Ringo Kid. Ringo, een jongeman die in een postkoets gevuld met een bont gezelschap mensen, waaronder een beeldschone Claire Trevor op weg zijn. Op weg dwars door dat stoffige, droge, lege maar oh zo schitterende landschap.
Gedurende de reis leren de passagiers elkaar béétje bij beetje kennen en dat terwijl ze ondertussen belaagd worden door een flink aantal indianen onder aanvoering van Geronimo. Een film om géén genoeg van te krijgen.

Ik durf te wedden dat een acteur als George Clooney de film een flink aantal keren heeft gezien. Johnny Depp en Brad Pitt, daarvan verwacht ik het ook wel.
De blik. De blik van John Wayne.
Zo word je dan toch een beetje onsterfelijk.

Woensdag. Een nieuwe dag. Mijn inspiratie staat te trappelen als een volbloed hengst in een afgesloten corral. Te trappelen, soms ongeduldig, om mijn hart te vullen.

Fijne dag.

Aanvalligheid, aanminnig en waardigheid

Fotografie Mart van Zwam 

"Aanvalligheid, schoner nog dan schoonheid", bij het lezen van deze zin van Jean de La Fontaine (1621-1695) gingen mijn wenkbrauwen even omhoog en verscheen er op mijn voorhoofd een vraagteken.
Aanvalligheid? Dat zal toch iets met oorlog of in ieder geval met geweld van doen hebben?
Onmiddellijk dacht ik aan Poetin, America, Europa, de Krim en het verdelen van land en mensen. Maar niets bleek minder waar.

Ik heb het even opgezocht. Aanvallig betekent lief of aanminnig. Aanminnig is bekoorlijk of innemend. En bedankt voor het citaat. Wéér iets geleerd.

Een paar dagen geleden zat ik op mijn gemakje in de stadsbus en genoot ik intens van het uitzicht. Straten, huizen, het drukke verkeer. Fietsers op weg naar iets. Het landschap van stad en leven zichtbaar achter het glas.
Bij een van de bushaltes stapte een jong stel de bus in. Ik schatte haar een jaar of achttien, hij was denk ik een jaartje ouder. In de buggy die de bus inrolde zat een dochtertje van een jaar of twee.
Zij was een forse vrouw en probeerde zich al onderuit hangend tegen een leuning van de bus staand te houden. Met een verveelde blik staarde ze regelmatig op haar mobiel. Hij stond stoer te wezen en keek alle kanten op, behalve die van haar. Een paar minuten later sprak ze tegen hem. Ik kon het niet verstaan.
"Denken moet je aan een paard overlaten, die heeft een grotere kop dan jij." Dat was wel voor iedereen hoorbaar.

Een tijdje later stapten ze uit de bus. Ik kon ze nog net uit een hoekje van mijn raam zien. Hij voorop en zij, de buggy met één hand sturend, volgde. Haar andere hand had ze nodig voor haar mobiel.
Het kindje lachte; gelukkig maar.

Geluk zit 'm ergens in en in de waarde die we eraan toekennen. Zonder contact te maken met de waarde, lijkt alles waardeloos.

Zaterdag, weekend, koffie, ontbijt en een eitje. Héérlijk.

Fijne dag.

Zalando-man, koffie en verlangen

Fotografie Mart van Zwam

Op het moment dat ik deze pakketbezorger in het oog kreeg en in de weer zag met zijn scanner en dozen zag ik in hem direct een soort "Zalando-man" . Het koppelvirus had zijn werk gedaan. Ik hoorde direct de naam, het klonk als een echo in de bergen en beneden mij in de koopgoot van Nijmegen. Mijn ogen zochten vol verlangen naar een groep wild losgeslagen kooplustige vrouwen op stiletto-hakken.  

Je kent het vast wel. Krijsende en gillende vrouwen die bijna ter plekke in katzwijm raken omdat ze een niet al te knappe man zien met een petje die het postpakket komt afleveren waar ze naar verlangen en smachten.
Ik vind reclame boodschappen soms leuk maar wanneer deze uiting op tv komt dan stop ik pijlsnel beide vingers in mijn oren. Maar helaas. Het is al niet meer te voorkomen. De naam Zalando heeft zich al in mijn systeem genesteld. Wanneer ik een nietsvermoedende postbezorger met pakketten zie slepen dan koppel ik er direct "de Zalando-man" aan. Gelukkig is het bedrijf Zalando de laatste tijd een beetje stil, er is kennelijk genoeg reclame gezaaid.
Bestaat er een softwareprogramma om zo'n koppelvirus te verwijderen? Met een app zou ik al dik tevreden zijn.

Nog een mooi voorbeeld van zo'n koppelvirus? Wanneer ik mijn was in de wasmachine stop dan hoor ik geneuzel over een machine en de technologie.
Je kent het vast wel. Twee mannen die gebroederlijk door de bossen fietsen. Even later scheuren ze met hun sportauto door de bergen terwijl er een vragend en echoënd okay klinkt. Een paar seconden later hoor je één van de twee vragen waar je toch al die technologie voor nodig hebt? To keep my the laundry clean. Ja duhhh.
Zo worden wij mannen voor een kort moment als een soort randdebielen te kijk gezet. Ik heb het nooit met andere mannen over mijn was en zeker niet tijdens het rijden in onze sportauto's. Al fietsend en onder de modder, tijdens het beklimmen van heuvels en het klauteren uit dalen hebben we het echt wel over andere belangrijke levensvraagstukken en gevoelige onderwerpen. Echt wel.
Gelukkig heeft mijn verlangen naar bos, bergen en het kleurrijke India er niet onder gelegen.

Koffie en het koppelvirus? Ah, die blijf ik wel grappig vinden. George Clooney of Matt Damon zijn in het huis en tientallen gillende vrouwen willen maar één ding en dat heeft niet zo héél veel met koffie te maken. De wereld die de reclamemakers ons willen voorschotelen is net niet echt, soms wel een sprookje.  

Maar beste mannelijke lezers, de lat ligt hoog. Als je er geen in je kast hebt hangen dan adviseer ik je pijlsnel een goed zittend pak te bestellen, al dan niet bij Zalando, en aan te hebben tijdens het genieten van een kopje koffie. Je weet tenslotte maar nooit wat het effect ervan kan zijn.

Nog een schoolvoorbeeld van het koppelvirus? Ik hoef maar een foto te zien van een zeehondje of ik hoor de klanken van Freddie Mercury en Queen. Maar deze is niet zo erg, best lekker.
"It's a beautiful day". Zeker weten.

Fijne dag.